Nie ogląda się go łatwo – to długa historia nadużyć i kazirodztwa w życiu otyłej dziewczyny z Harlemu, która nie umie pisać ani czytać. Jednak „Precious” – i film, i jego niezwykle silna tytułowa bohaterka – podbije wasze serca.
Lee Daniels, w swoim zaledwie drugim filmie stworzył opowieść, która wznosi się z głębin rozpaczy na wyżyny prawdziwej nadziei. Nie jest to jednak bajka. „Precious” nie wytęża się, by zaprezentować jakąś nieprawdopodobną przemianę p.t. „i żyła długo i szczęśliwie”.
Pokazuje raczej wewnętrznego ducha, rozpoznawalnego dla każdego, grę w odgrywanie ról, która pomaga nam przejść przez nieszczęścia, gdy wyobrażamy sobie, że nasze życie jest inne, lepsze. I że my jesteśmy kimś innym, lepszym. Claireece „Precious“ Jones, przedstawiona w fenomenalnym debiucie przez Sidibe, dosłownie to sobie wymarzyła i wynurzyła się z miejskiej otchłani niewiedzy i zaniedbania.
Film, nakręcony na podstawie powieści Sapphire, która osiem lat uczyła czytania i pisania na Harlemie, Brooklynie i Bronksie takich uczniów jak Precious, jest jednocześnie delikatny i dziki, gdy bohaterka uczy się stosowania tego prostego czasownika „push”: rozpychaj się, przesuwaj swoje granice, jeśli inni spróbują cię powstrzymać, odsuń ich ze swej drogi.
Precious, gdy ją pierwszy raz widzimy jest po raz drugi w ciąży ze swym ojcem, który gwałcił ją wielokrotnie. Matka, Mary, udawała, że tego nie widzi, a potem znęcała się nad córką z zazdrości i nienawiści.
Nazwać Mary wstrętną i odrażającą to za mało, by oddać jej sprawiedliwość trzeba wymyślić mocniejsze przymiotniki. Mo’Nique, znana z nieprzyzwoitych, prostych komedii, doskonale przedstawia Mary, nie jako kobietę złą, ale tak ciemną, nieświadomą, że nie potrafi zrozumieć, jak straszną jest osobą. Kiedy Mary mówi, że zrobiła dla Precious wszystko, co w jej mocy, wierzymy, że ona w to naprawdę wierzy. Mo”Nique powinna dostać za tę rolę Oskara.
Przeciwieństwem Mary jest Blu Rain, nauczycielka w szkole alternatywnej, gdzie Precious wreszcie zacznie się uczyć, po latach spędzonych w szkole publicznej, gdzie dostawała dobre stopnie, jednocześnie nie potrafiąc czytać i pisać.
Znani aktorzy odkrywają przed nami nieoczekiwane głębie, ale naprawdę rewelacyjna jest Sidibe. Jej Precious jest bojaźliwa, zabawna, krucha, uparta, pełna rozpaczy, dzika i zawzięta, słodka, oburzona, radosna – a w głębi serca pozostaje małą dziewczynką pragnącą, by ktoś podał jej rękę, pokazał drogę. Sidibe też powinna wrócić do domu z Oscarem.
Daniels genialnie łączy okropieństwa życia Precious z jej fantazjami o byciu gwiazdą kroczącą po czerwonych dywanach, a w końcu z miłością zachęca swoją bohaterkę, by przeszła do lepszej rzeczywistości znajdującej się gdzieś pośrodku.
Można nazwać „Precious” małym cudem kina niezależnego, ale nie byłoby to właściwe. Ten film to wielki cud – i przebłysk tego, czym amerykańskie kino wciąż potrafi być, niezależnie czy Hollywood pragnie jeszcze robić dobre filmy, czy nie.
Precious
USA, Lionsgate, R, 109 min. Cztery gwiazdki na cztery.
Rezyseria: Lee Daniels
Scenariusz: Geoffrey Fletcher na podst. powieści Sapphire
Aktorzy: Gabourey „Gabby” Sidibe – Precious, Mo’Nique – Mary, Paula Patton – pani Rain, Maria Carey – pani Weiss, Lenny Kravitz – pielęgniarz John
