Debiutujący reżyser i koledzy stworzyli fikcyjną opowieść, nie zawsze trafioną, na którą nanizali najlepsze anegdoty odkryte przez Ronsona, na przykład jak wykształcić walczących mnichów przenikających przez ściany, czy zabijać zwierzęta wzrokiem.
Kapitalna pierwsza scena – w której, jak w książce Ronsona, pewien generał usiłuje rozproszyć swoje molekuły i przebiec przez ścianę – zapowiada satyrę w stylu Paragrafu 22.
Jednak książka to luźno połączone sceny podróży od jednego absurdu do następnego, z pobocznymi wątkami i dygresjami, osobnymi burleskami i dramatami, które nie prowadzą do spoistego filmu.
Scenarzysta, tworząc kręgosłup tego filmu wyrzucił najmroczniejsze i robiące największe wrażenie fragmenty książki – CIA planująca morderstwo, powiązania parapsychicznej wojny z samobójstwami w sektach Dawidian i Niebiańskie Wrota – na rzecz naładowanej gagami fabuły, od Wietnamu do wojny z terroryzmem.
Film, grany z głupkowatym zapałem to nierówny, niewymagający i w sumie lekki humor.
Bob Wilson jest reporterem, który natrafia na historię New Earth Army, założonej przez weterana z Wietnamu, Billa Django, pioniera technik New Age, mających dać jego żołnierzom nadprzyrodzone moce.
Jego ulubionym uczniem jest Lyn Cassady, któremu Wilton towarzyszy w trakcie serii nieszczęśliwych wypadków na misji w Iraku. Wzorowani na prawdziwych osobach, których spotkał Ronson, Cassady i Django dają nam poczucie autentyzmu. Nie dają go za to Wilton ze swymi nieokreślonymi motywacjami oraz Larry Hooper, zwariowany rywal Cassady’ego, dodany by wzmocnić napięcie. W nierównych zrywach reżyser uchwycił dużo z pociesznego, pełnego niedowierzania ducha książki. Szkoda, że to wszystko nie łączy się w lepszą całość.
The Men Who Stare At Goats
USA, Wlk. Brytania, Overture Films, R, 93 min. Dwie i pół gwiazdki na cztery.
Reżyseria: Grant Heslov
Scenariusz: Peter Straughan na podst. książki Jona Ronsona
Aktorzy: George Clooney – Lyn Casady, Ewan McGregor – Bob Wilton, Jeff Bridges – Bill Django, Kevin Spacey – Larry Hooper
